چواشه!
اره اینجاس هِمِدان شهرِ مِنِ آی نِنِه جان /ای روزا هیشگی منه نیمیشناسه چرا وای نِنِه جان
تو می دانی،(چه قشنگ بود کوچه موچای هِمِدان) /بوی کاگل وخمیزاد اَ همه خانای هِمِدان
هِمِدانِ مَ کوژاس؟ یکی به مَ نشان بِده/شهرِمِ ، نشانِ ای همو نسل جِوان بده
زِوانِ ما می ده جان جلو چشامان ننه جان/جوانای هِمِدانی فِرارین اَ ای زوان
گویشِ قِشنگمان داره می ره به زیر خاک/مِتِلای شیرینمان همه میشن آ صَفه پاک
چرا چَخریدم و توچیدم و ویلان شُدیم؟ /پَ چرا اِسیر غم ، حِیران و سر گردان شُدیم؟ پَ
او همه عشق به دیار ای روزا شده چواشه/یِی نوجه همدانی مانده میان،اونم ماخاینان نباشه!؟
بِری شی بچه ها رِ یاد نیمیدیم همدانی؟/ بری شی قدر زِوانه مانه ما نمیدانینی؟
شَر ما مهدِ تِمدن و فرهنگ ایرانه/ یِ جهان و یِ ایران ، ییدانه رِم هِمِدانه
سینه ی الوند کز میدیم وا ای کارمارامان/وقتی شهرمان دیه اصلا مهم نیس بِرامان
هیچ میدانی که چرا تُکِّ آرامگا ریخته شده ؟/چون اَاُ بالا میپا هِمِدان واریخته شده
کوچه باغِ عباس آواد صِفای سابقِ نداره/هِمِدان اصلاً انگارهیچ دیه عاشق نداره
نِنِه جان، جان مِنی بِشُم بگو مَ شی کُنم/کاری آ دِسُم نی می یا جز ای که گیره کُنم
"همه چی فرق کرده یو مثد قدیما که نیسش/اَ او روزا خبر نگیر، دیه نرو تو پی سرش"
ای حامد، غصه نِخور دنیا اوژو نیمیمانه/میا او روز، هِمِدان قدر خودِشِ، بِدانه
مردمانش "همه دانه" خیلی جانِ هِمِدان/ هِمِدانیا همه شیر خدان اینه بدان
منبع: همدان کل جهان